سیپ ترانک (SIP Trunk) چیست؟

بسیاری از شرکت ها در حال حاضر از فناوری VoIP در سیستم تلفن خود در شبکه محلی (LAN) استفاده می کنند تا به تلفن های IP وصل شوند. فناوری سیپ ترانک نیز از VoIP برای انعطاف پذیری بیشتر در ارتباطات استفاده می کند. فناوری سیپ ترانک باعث صرفه جویی در هزینه های شرکت می شود اما قبل از استفاده از این فناوری، لازم است اطلاعات بیشتری در مورد نحوه عملکرد آن کسب کنید.

SIP Trunk از دو بخش تشکیل شده:

 ـ SIP یا سیپ: مخفف Session Initiation Protocol بوده و پروتکلی جهت برقراری مکالمه بر روی بستر شبکه می باشد. سیپ مهم ترین پروتکل برای انتقال صدا بر روی بستر شبکه یا همان VoIP بوده که وظیفه ی برقراری یک مکالمه ی تلفنی و مدیریت آن را بر عهده دارد. پس با این تعریف می توان گفت که اگر قصد داریم تا مکالمات تلفنی را با استفاده از شبکه ی IP، برقرار کنیم به پروتکل SIP نیاز داریم.

ـ Trunk یا ترانک: که ترانک بیشتر از اینکه یک موجودیت فیزیکی باشد، یک مفهموم است. به عبارت بهتر، ترانک به ارتباطی گفته می شود که تعداد بیشتر از یک مکالمه از طریق آن ارتباط برقرار می شود.

در تعریف کلی سیپ و ترانک (SIP Trunk) به ارتباطی گفته می شود که از طریق بستر شبکه و با استفاده از پروتکل SIP، امکان برقراری مکالمات را فراهم می کند. سیپ ترانک دو طرف دارد، یک سمت مرکز تلفن ویپ یا همان سانترال تحت شبکه بوده و یک طرف دیگر می تواند سرویس دهنده ی ترانک سیپ، یا یک سانترال ویپ و یا یک گیت وی باشد.

مزایای مهم SIP Trunking:

از جمله مزایای سیپ ترانک می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1ـ راه اندازی سریع و تعمیر و نگهداری کم:

سیپ ترانک با اتصال اینترنتی راه اندازی شده است و نیاز به اتصال فیزیکی ندارد بنابراین هیچ سخت افزاری ، سیم کشی یا جعبه مدار برای نصب و نگهداری وجود ندارد.

2ـ مقیاس پذیری:

 کسب و کارها و مشاغلی که از VoIP استفاده می کنند می توانند با خرید خطوط بیشتر ، بدون نیاز به نصب سخت افزار یا زیرساخت، سریعاً مقیاس ارتباط خود را افزایش دهند.

3ـ قابلیت اطمینان: 

استفاده از این قابلیت، سطحی را فراهم می کند که قابلیت اطمینان را افزایش می دهد. زیرا استفاده از خطوط داده بیشتر، به صاحبان کسب و کار، این امکان را می دهد خرابی ها را با خدمات مسیریابی مجدد تماس های ارسالی به تلفن های همراه (در صورت قطعی) به حداقل برسانند.

4ـ انعطاف پذیری: 

با سیپ ترانک می توان با استفاده از خدمات VOIP انعطاف پذیری در استفاده از منابع ارتباطی را افزایش داد. همچنین سیستم های سنتی قدیمی که قابلیت VOIP را ندارند می توانند از طریق دروازه های مشترک VoIP به خطوط SIP متصل شوند.

5ـ قابلیت های ارتباطی:

سیپ ترانک با استفاده از VoIP و UCaaS (ارتباطات یکپارچه به عنوان یک سرویس) امکان استفاده از مکالمات صوتی و تصویری و همچنین چت و اشتراک فایل را می دهد.

6ـ مقرون به صرفه بودن:

استفاده از سیپ ترانک این امکان را فراهم می نماید که به جای چندین خط تلفن از یک خط تلفن استفاده کرده و هزینه های مربوط به آن را کاهش دهید. همچنین با این کار شما می توانید در هزینه های مربوط به نگهداری خطوط تلفن هم صرفه جویی کنید.

عملکرد SIP Tunk:

سیپ ترانک از تکنولوژی ویپ و بر پایه پروتکل سیپ SIP (Session Initiation Protocol) به انتقال خطوط پرداخته و کار میکند.

پروتکل سیپ که پایه و مبنای خطوط سیپ ترانک است استانداردی جهانی برای انتقال صوت و تصویر در راهکارهای جامع ارتباطی Unified Communications (UC) است. خطوط سیپ ترانک محدودیت های فیزیکی خطوط نسل قدیم را به طور کامل حذف میکند. دیگر نیازی به سخت افزار، سیم کشی، باکسهای تلفنی حجیم همانند چیزی که برای خطوط آنالوگ نسل قدیم وجود داشت نیست.

تبدیل و کاهش چندین خط آنالوگ به یک ارتباط مجازی بر روی بستر اینترنت باعث کاهش بسیار زیاد هزینه نگهداری خطوط و صرفه جویی در زمان استفاده شده از بخش IT سازمان میگردد. البته با وجود خطوط سیپ ترانک نیز هنوز برخی شرکتها برای برخی امکانات همچون ارسال و دریافت فکس و دستگاههای هشدار دهنده ALARM ترجیح می دهند از خطوط آنالوگ استفاده کنند.

یک شماره تلفن سیپ یا همان Direct Inward Dialing number (DID) وقتی در قالب سیپ ترانک به فروش می رسد هزینه بسیار پایینتری در بر دارد. در خطوط نسل قدیم وقتی شماره تلفنی به فروش میرسید هزینه های نگهداری سرویس، سخت افزار ارتباطی، پیاده سازی و کابل کشی تماما محاسبه و در غالب فروش شماره تلفن لحاظ میگردد در حالی که در خطوط سیپ ترانک به دلیل حذف یا کاهش هزینه های پیاده سازی یا سخت افزاری نهایتا منجر به کاهش هزینه شماره تلفن میگردد.

SIP Trunk نسخه مجازی یک خط تلفن آنالوگ است. با استفاده از SIP می توان یک، دو یا بیست کانال را به PBX متصل کرد و به شما امکان می دهد تماس های محلی، تماس های مسافت طولانی و بین المللی را از طریق اینترنت برقرار کنید. اگر یک PBX داخلی در محل کار خود داشته باشید، یک ارائه دهنده سیپ ترانک می تواند به شما متصل شود و اجازه دهد برای تماس های راه دور (بدون محدودیت تعداد مکالمات همزمان) ، از سیستم موجود استفاده کنید.

مقایسه خط SIP و سیپ ترانک SIP Trunk:

در عمل تفاوت زیادی وجود ندارد. در SIP، تماس بین دو طرف توسط یک خط انجام می شود، ولی ترانک، چندین خط را نشان می دهد. بنابراین، اگر برای ۱۰۰ تماس همزمان به ظرفیت نیاز دارید ، سیپ ترانک است که ۱۰۰ خط دارد.

SIP Trunk یک ظرف است که دارای چندین خط SIP است. سیپ ترانک یک نسخه انتزاعی از ترانک های سنتی است. خط SIP مسیری برای تماسهای همزمان است و تعداد ترانک بستگی به نیاز مشتریان دارد. حجم تماس بالا، خطوط SIP بیشتر و پهنای باند بیشتر لازم دارد، در حالی که حجم تماس کم تر خطوط SIP کمتری را طلب می کند.

مقایسه خطوط E1 و SIP Trunk: 

خطوط سیپ ترانک از بستر اینترنت برای انتقال صدا استفاده می کند این در حالی است که خطوط E1 از خطوط فیزیکی برای انتقال صدا استفاده می کند.

از جمله مزایای خطوط E1 و SIP Trunk:

کیفیت خدمات تضمین شده است و به صورت پیش فرض با گوشی ها و سیستم های آنالوگ قدیمی کار می کند و اما خطوط سیپ ترانک معمولا مقرون به صرفه بوده، قابلیت جایجایی و تغییرات بسیار سریع داشته، ارتباط آن از طریق اینترنت بوده و نیاز به بستر فیزیکی ندارد.

از جمله معایب خطوط E1 و SIP Trunk:

به طور کلی خطوط E1 از سیپ ترانک گران تر است. اما در خطوط SIP Trunk کیفیت خدمات تضمین شده نیست، بستگی به کیفیت اینترنت شما دارد و به طور مستقیم با خطوط گوشی ها و یا سیستم های آنالوگ نسل قدیم کار نمی کند.

مراکز ارائه دهنده سرویس‌های سیپ ترانک:

ابتدا، تنها ارائه دهنده سرویس های سیپ ترانک مخابرات بوده است اما با توسعه بخش های خصوصی، سایر شرکت ها به ارائه این سرویس پرداخته اند، که به آنها شرکت های FCP گفته می شود. شرکت های FCP شرکت‌هایتجاری مهندسی هستند که می‌توانند بدون محدودیت تکنولوژی و با رعایت حقوق انحصاری شبکه، زیرساخت شبکه‌های ماهواره‌ای و هرگونه سرویس مرتبط با اینترنت را در کشور ارائه کنند. شرکت هایی همچون شاتل، آسیاتک، عصر تلکام، صبانت و غیره شرکت هایی هستند که دارای پروانه FCP بوده و تأییدیه های لازم را اخذ نموده اند.

نکات مهمی که در خرید خطوط SIP Trunk باید در نظر بگیرید:

اگر با مطالعه این مقاله به فکر خرید خطوط SIP Trunk افتادید که از خطوط قدیمی راحت شوید باید نکاتی را در نظر بگیرید:

ـ اول از هر چیز از یک شرکت معتبر خرید خودتان را انجام دهید تا دارای پشتیبانی فنی مناسب باشد، به صورتی که در تمام ساعات شبانه روز بتوانید با پشتیبانی آن ارتباط برقرار نمایید.

ـ نکته حائز اهمیت دیگر حفظ امنیت خطوط است به طوری که باید دارای سیستم آنتی ویروس بوده تا بتواند از داده ها حفاظت نماید.

ـ امکان بکاپ گیری از دیتا وجود داشته باشد زیرا زمانی که داده ها از دست رفت امکان برگرداندن آنها وجود داشته باشد.

ـ دارای ظرفیت تجهیزات بالایی باشد، تا در زمان استفاده از تجهیزات و اختلالات، صرف زمان و هزینه را به حداقل برساند.

ـ طراح شبکه قوی داشته باشد، تا طرح‌های ایمن و مطمئنی را برای مخاطبان شرکت، طراحی کند.

ـ پهنای باند کافی داشته باشد، تا بر اساس نیاز، تعداد اپراتور و دستگاه‌ها، ظرفیت ایجاد کند.

پس از در نظر گرفتن کلیه این موارد این به خود شما بستگی دارد که خطوط سیپ ترانک خود را از چه شرکتی خریداری نمایید.

منبع : سیپ ترانک (SIP Trunk) چیست

اصطلاحات رایج در خرید تجهیزات شبکه

همانطور که می دانید یکی از عوامل اصلی و تاثیرگذار در کارایی شبکه تجهیزات شبکه هستند، بنابراین ممکن است با خرید تجهیزات شبکه غیر اصل و یا دارای ایراد خسارات زیادی را ایجاد کنیم. به همین دلیل ما در این مقاله قصد داریم تا شما را با چند اصطلاح رایج در خرید تجهیزات شبکه و نحوه تشخیص آنها آشنا نماییم. پس با ما همراه باشید.

اهمیت سلامت تجهیزات شبکه در حفاظت از دیتا:

امروزه در کل جهان شبکه کامپیوتری نقش زیادی را در حیات کسب و کارها ایفا می کنند. برای مثال شرکت های اینترنتی حمل و نقل، بورس و اوراق بهاردار، بانک ها، فروشگاه های زنجیره ای و حتی دوربین های نصب شده در منازل مسکونی نیز از این قائده مستثنی نیستند.

هرگونه قطعی و اختلال در سازمان هایی که در سطح ملی و کشوری ارایه خدمات می‌کنند، مثل بانک‌ها و کنترل ترافیک؛ منجر به مشکلات حاد خواهند شد. بنابراین باید بالاترین سطح استانداردها رعایت شود و دسترس پذیری و Availability را در اولویت چنین سیستم‌هایی قرار دهیم.

آشنایی با انواع ریسک های امینتی در شرکت ها: 

حال اگر شرکت ها و سازمان ها از قطعات با کیفیت و اورجینال استفاده نکنند چه اتفاقی می افتد؟ ما در اینجا شما را با 4 خطر آشنا خواهیم کرد:

1ـ Downtime:

در طول سال، زمان زیادی سرویس از دسترس خارج می‌شود زیرا بستر و زیرساخت، مناسب نیست.

2ـ Data Loss:

از دست رفتن یا فقدان داده هم موردی است که یا غیرقابل جبران است و یا جبرانش هزینه سنگینی دارد.

3ـ امنیت و Security:

استفاده از قطعات دست دوم، مستعمل و یا قطعاتی که با هدف خرابکاری صنعتی به بازار هدف ارایه شده، باعث حملات سایبری می‌شود.

4ـ کارایی و Performance:

کارایی سیستم و کارمندان هم متاثر از سخت افزارهایی است که در زیرساخت استفاده می‌شود.

اصطلاحات رایج کانفیگ در سرور و استوریج:

به صورت کلی سرورها به دو صورت فروخته می شوند:

1ـ سرور Pre Config:

سرور Pre Config یا Preconfigured Model یا Regular Part به سروری گفته می‌شود که خود شرکت اچ پی با مشخصات از پیش تعیین شده ای، مانند سی پی یو، رم و هارد و پاور مشخص، آن را کانفیگ کرده است.

2ـ سرور CTO یا Customize To Order:

نحوه دریافت این سرورها به این صورت است که مطابق با نیاز خود سروری را سفارش داده و دریافت می کنید.

اصطلاحات رایج در لوازم جانبی سرور و استوریج:

لوازم جانبی سرور و استوریج به صورت قطعات Retail و قطعات Spare Part موجود هستند.

1ـ قطعات Retail:

این قطعات که پارت نامبر آنها به -B21 ختم می شود به صورت جداگانه از سرور و به صورت خرده فروشی در بازار به فروش می رسند. از این قطعات زمانی استفاده می شود که شما نیاز به ارتقاء سرور و یا استوریج خود داشته و می بایست به صورت جداگانه آن را خریداری نمایید.

2ـ قطعات Spare Part:

شماره فنی آنها به ۰۰۱ ختم می‌شود، مخصوص مونتاژ اولیه است و بر روی سرور نصب شده است.

تجهیزات شبکه OEM چیست؟

اصطلاحاً شرکتی است که یک قطعه را به عنوان محصول اصلی تولید می‌کند و این محصول به عنوان مواد اولیه برای تولید یک محصول در شرکتی دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال برخی رم سرورها توسط شرکت سامسونگ، میکرون و هاینیکس (Hynix) تولید شده و در سرورهای اچ پی مورد استفاده قرار می گیرد در این صورت آن شرکت ها تولید کننده اصلی این تجهیزات به شمار می رود.

اچ پی با فرآیند تولید خودش و با ویژگی‌های مشخص، دستور ساختی را به یکی از این کارخانه‌ها می‌دهد. این کارخانه‌ها مطابق با استاندارد اچ پی و سیستم‌های کنترلی که در سرورهای hp قرار دارد مثل سیستم Smart Intelligent، قطعه را تولید می‌کنند. لیبل اچ پی روی قطعات OEM قرار می‌گیرد و با قیمت و شماره فنی اچ پی فروخته می‌شود.

نکته: توجه کنید که رم‌ هایی شبیه به رم های OEM وجود دارد که همان شرکت، تولید کرده و مشخصات فنی مشابهی دارد اما به سفارش اچ پی نیست. افراد سودجو روی این رم ها، لیبل های تلقبی می‌‍‌زنند و آن را به عنوان قطعه و کالای اورجینال می‌فروشند. و در واقع تعریف تجهیزات شبکه OEM در ایران شامل همین تجهیزات می شود. این قطعات با دستگاه کار می‌کند اما استانداردهای شرکت سازنده سرور یا استوریج را ندارد. مثلا تست دمای قطعه رم، Fail می‌شود و اچ پی نمی‌تواند بر دمای را نظارت کند. قطعات OEM با چنین مفهومی، در رم و هارد و کارت شبکه و کنترلر و HBA وجود دارد.

لازم به ذکر است که اختلاف قیمت قطعات و دستگاه‌های OEM با قطعات اصلی و اورجینال، ۳۰ تا ۴۰ درصد است. اگر این قطعات از فروشگاه های معتبر خریداری نشود با همان قیمت اصل به دست مصرف کننده می رسد.

هارد OEM و هارد Bulk چیست و چه تفاوتی دارند؟

هارد OEM به هاردی گفته می شود که توسط شرکت های معتبر ساخته شده اما مورد تأیید هیچ شرکت دیگری نیست. برای مثال هاردی توسط شرکت سیگیت و یا وسترن تولید شده، اما لیبل اچ پی بر روی آن هک نشده است. پس در اینجا نتیجه می گیریم که این هارد استاندارهای تولید یک هارد را داشته اما استاندارهای لازم برای ارتباط با سرور اچ پی را ندارد. 

پس نتیجه می گیریم که این هاردها نمی توانند برخی گزارش هایی که سرورهای اچ پی نیاز دارند را ارائه نماید. در اکثر برندهای حرفه‌ای این موضوع وجود دارد که شرکت‌های تولیدکننده سخت افزار به تولیدکنندگان هارد سفارش می‌دهند که ماژول‌هایی را روی Firmware آنها اضافه کنند تا از این ماژول‌های کنترلی در نگهداری بهتر اطلاعات استفاده کنیم. برخی از ماژول‌های کنترلی عبارتند از: دما و حرارت مخصوص به خود را می‌گیرند و یا تعداد سکتورهای خراب کمتری نسبت به استاندارد باید داشته باشند و …

هارد بالک یا Pool و یا هارد پک شده، یا در انبارها مانده است یا روی سخت افزاری بوده و چند سالی استفاده شده و عمر مفیدش را گذرانده است. صاحبان آنها که از اهمیت اطلاعات موجود بر آنها اطلاع داشته‌اند آنها را خارج کرده و حالا به دست شما می‌رسند. در واقع محصولی دست دوم را می‌خرید با اینکه همه چیز اورجینال است.

پس هاردهای بالک هاردهای اصلی اچ پی هستند که استفاده شده هستند، یعنی لیبل و برچسب اصل و اورجینال دارد اما دست دوم هستند. در حالت عادی و با استفاده از ابزارهایی که در دسترس همگان است امکان تشخیص اینکه هاردی Pool، Bulk و یا Refer است وجود ندارد.

چرا نباید هارد Bulk بخریم؟

هارد Bulk به نسبت هاردهای نو و اورجینال از قیمت پایین تری برخوردار بوده که عموماً فروشنده ها برای سود بیشتر خرید این هارد ها رو توصیه کرده و سود کلانی را بدست می آورند. اما این کار چه ضرری برای مصرف کننده دارد؟

خرید این هاردها می تواند سبب از بین رفتن دیتاهای مهمی شود که در این هاردها ذخیره می شوند پس توجه داشته باشید هزینه بازیابی اطلاعات از چنین هارد دیسک هایی که به صورت RAID هستند، نسبت به صرفه‌جویی که الان در زمینه خرید هارد غیراورجینال انجام می‌دهید بسیار بالاتر است.

در ابتدا ممکن است، این هاردهای بالک هیچ پیغامی به شما نداده و تمام تست های لازم را با موفقیت رد کنند اما هر چقدر زمان دسترسی شما به سکتورها در هاردها پایین باشد، میلیون‌ها تومان هم خرج سرور کنید باز هم سرعت مطلوبی نخواهید داشت.

توجه داشته باشید که هزینه بازیابی اطلاعات از چنین هارد دیسک هایی که به صورت RAID هستند، نسبت به صرفه‌جویی که الان در زمینه خرید هارد غیراورجینال انجام می‌دهید بسیار بالاتر است.

هر چند آخرین تولید سرور اچ پی را بخرید اما در آنها از هارد Bulk یا پک شده استفاده کنید، سرعت و کیفیت سرویس شما افت بسیار زیادی پیدا خواهد کرد. این مورد را خصوصا هنگام استفاده از دیتابیس‌های حجیم و یا ذخیره سازی های فایلی مانند Asterisk و VoIP تجربه خواهید کرد. 

شناسایی هارد Bulk و OEM:

با بررسی چند نکته می توان تا حد زیادی این تجهیزات را از قطعات نیو تشخیص داد:

• بررسی تاریخ تولید این قطعات: اگر مدت زمان زیادی از تاریخ تولید این قطعات گذشته باشد تا حدی می توان به آن شک کرد.
• استفاده از نرم افزارهای Sentinel hard disk یا HDD tune: این نرم افزارها SMART هارد را چک می‌کنند.
• استفاده از برنامه های sentinel hard disk، hdd tune یا Scan HDD: استفاده از این برنامه ها یا هر برنامه دیگری که بتواند دسترسی سکتوری به هارد دیسک پیدا کند و زمان صدا زدن سکتور تا پاسخگویی آن را چک کند.

راهکار تشخیص و جلوگیری از خرید قطعات غیر اورجینال:

ـ تشخیص اصالت و اعتبار لیبل:

یکی از بهترین روش های تشخیص و شناسایی قطعات غیر اورجینال بررسی لیبل روی آن است. به طور کلی بیشتر شرکت ها هر چند وقت یکبار لیبل های خود را آپدیت می کنند و شما می توانید با مراجعه به سایت آن شرکت اصالت آن را تایید کنید. البته نحوه تشخیص تا حد زیادی به دانش و تجربه شما بستگی دارد.

ـ بررسی تاریخ تولید:

محصولاتی که از تاریخ تولید و گارانتی  انها بیش از دو سال گذشته است، قابل اعتماد نیستند و احتمال قریب به یقین کارکرده و دست دوم هستند. در مورد هارد دیسک ها به این نکته توجه کنید که عدم استفاده طولانی مدت از آنها باعث می‌شود حالت مغناطیسی آنها از بین برود.

ـ خرید از تامین کننده مطمئن:

از قدیم گفته شده که هیچ ارزونی بی دلیل نیست. عموماً تجهیزات ارزان قیمت از کیفیت پایین تری برخوردار هستند که این مسأله در شبکه بروز آن هاد تر خواهد بود. مثلا خرید یک هارد با کیفیت پایین می توانید سبب مشکلاتی نظیر از دست رفتن دیتا شود، پس حتما کالاهایی مهم و اصلی خود را از تامین کننده های مطمئنی خریداری کنید که صد در صد به کالای خود اطمینان داشته و قیمت را فدای کیفیت نمی کنند.

هارد چینی چیست؟

متاسفانه علاوه بر هاردهای گفته شده در بالا هاردهایی نیز در چین تولید می شوند که توسط چین تولید و لیبل گذاری می شوند که معتبر نیستند. برای مثال بارها مشاهده شده اکه این هاردها دارای لیبل اچ پی بوده اند اما قیمت آنها به مراتب بسیار کم تر است.

اصطلاحات رایج در تجهیزات شبکه:

ـ تجهیزات شبکه نیو یا new: 

تجهیزات شبکه نیو همانطور که از نامش مشخصه کاملا نو بوده و بسته بندی آن توسط شرکت سازنده صورت گرفته است. برای مثال اکثر تجهیزاتی که جدیداً توسط سیسکو تولید می شوند به این صورت در بازار به فروش می روند.

ـ تجهیزات دست دوم:

مدیران آی تی در برخی مواقع نیاز دارند که تجهیزات شبکه خود را ارتقاء داده و آن را به روز نمایند. در این حالت برخی تجهیزاتی که قبلا مورد استفاده قرار می گرفتند با عنوان دست دوم به فروش می رسند. این تجهیزات مصرف شده بدون انجام تغییراتی و حتی تست های فنی در بازار به فروش می روند.

قطعات و دستگاه‌های دست دوم ممکن است اورجینال باشند اما در ایران یا خارج از ایران، در شرکت‌ها استفاده شده‌اند. قیمت خاصی برای آن نمی‌توان مشخص کرد اما تا یک سوم قیمت کالای اورجینال هم ممکن است به فروش برود. همین امر باعث می‌شود به شرکت‌هایی که در زمینه فروش تجهیزات رایانه‌ای، سالم و استاندارد فعالیت می‌کنند، ضررهایی وارد شود. از طرفی برای کسب‌وکارها و حتی سازمان‌های دولتی دارای جذابیت هستند اما امنیت سیستم را به شدت تهدید می‌کنند.

هر تجهیزات شبکه ای یک عمر مفیدی دارد که استفاده از تجهیزات دست دوم به سبب آنکه ممکن است عمر مفید خود را کرده باشد، به شبکه آسیب می رساند. برای مثال اگر هارد دیسک نو برای شما ۴ سال کار کند هارد دست دوم ممکن است زیر یک سال کار کند. از همه مهمتر اینکه احتمال کرش کردن همزمان هارد دیسک های دست دوم وجود دارد که بازیابی و ریکاوری اطلاعات را با مشکل مواجه می‌کند یا حتی غیرممکن است.

ـ تجهیزات شبکه Renew یا Remanufactured: 

دستگاهی است که در خط تولید شرکت سازنده مثلا hp، آسیب دیده و یا در انبارهای آن مانده باشد. این دستگاه ها به شرکت سازنده بازگردانده می‌شود تا تحت فرآیند استانداردی Overhaul شوند. یعنی بررسی و تعمیر می‌شود، دوباره بسته‌بندی و وارد بازار می‌شود. البته روی بسته‌بندی، Renew بودن آن مشخص می‌شود بدین صورت که قبل -B21 یک r اضافه می‌شود. اچ پی دستگاه ها و تجهیزات شبکه Renew را با ۳ سال گارنتی ارایه می‌دهد و از نظر کیفیت هم آن را تضمین می‌کند. اما مساله بر سر قیمت آن است که با قطعات اورجینال Spare و Retail اختلاف قیمتی حدود ۱۰ درصد دارند.

حال قطعات و دستگاه های Refurbished را شرکت ثالثی Overhaul می‌کند که هویت آن مشخص نمی‌شود و نمی‌دانیم چه فرآیندی روی دستگاه انجام شده است. قطعات و دستگاه های ریفربیشد، ریسک بسیار بالایی برای کسب‌وکارها و امنیت در سطح کشوری دارند. این دستگاه ها گارانتی نمی‌شوند اما ممکن است در ایران، برای چنین محصولاتی نیز گارانتی ارایه شود.

اختلاف قیمت ریفربیشدها با قطعات اصلی و اورجینال، ۳۰ تا ۴۰ درصد است. اما ریسک امنیت را هم بالا می‌برند.

منبع : اصطلاحات رایج در خرید تجهیزات شبکه

فلش مموری NAND چیست؟

حافظه فلش (Flash Memory) چیست؟

حافظه فلش داده ها را در مجموعه ای از سلول ها ذخیره می کند و هر سلول حداقل ۱ بیت داده را در خود نگه می دارد. سلول ها به صورت بلوک هایی سازمان دهی شده اند، جایی که یک بلوک به عنوان مجموعه ای از بایت های پیوسته تعریف می شود که یک واحد قابل شناسایی از داده ها را تشکیل می دهد.

یک بلوک کوچکترین قسمت قابل برنامه ریزی / پاک شدن آرایه است. بلوک ها توسط بار الکتریکی نوشته می شوند؛ هر سلول یا نشان دهنده عدد ۱ است یا ۰. وقتی همه بلوک ها با هم در نظر گرفته شوند؛ یک تراشه حافظه تشکیل می دهند. چند نوع حافظه فلش وجود دارد که حافظه فلش NAND رایج ترین نوع آن است. حافظه فلش NAND را می توان در کارت های USB، دستگاه های MP3 Player و سایر دستگاه هایی که به ذخیره سازی داده با ظرفیت بالا نیاز دارند، پیدا کرد.

حافظه فلش دارای دو ویژگی اصلی است:

ـ غیر فرار است – حافظه غیر فرار برای نگهداری اطلاعات به منبع تغذیه نیاز ندارد. به همین ترتیب معمولا برای ذخیره سازی طولانی مدت استفاده می شود. حافظه رم کامپیوتر شما یک نوع حافظه فرار است و این بدان معناست که با خاموش کردن سیستم؛ تمام اطلاعات نگهداری شده از دست می روند.

ـ تعداد محدود سیکل نوشتن دارد – به دلیل نحوه کار، حافظه فلش فقط می تواند تا تعداد محدودی از سیکل یا چرخه نوشتن پشتیبانی کند. سلول ها کم کم به آرامی از کار می افتند و عملکرد کاهش پیدا می کند.

فلش مموری NAND چیست؟

NAND نوعی حافظه فلش است که در دسته حافظه‌های غیرفرار ( Non-Volatile storage) قرار می‌گیرد. این نوع از حافظه حتی در صورت قطع برق و نبود منبع تغذیه نیز اطلاعات موجود در خود را حفظ می‌کند. هدف مهم توسعه فلش NAND کاهش هزینه هر بیت و افزایش حداکثر ظرفیت تراشه است تا حافظه فلش بتواند با دستگاه های ذخیره سازی مغناطیسی مانند هارد دیسک رقابت کند.

حافظه‌های فلش مموری قابلیت حمل بسیار بالا همراه با عمر و سرعت زیادی دارند. آنها قادر به ذخیره‌سازی اطلاعاتی که از یک SSD و یا فلش مموری انتظار می‌رود. حافظه‌های فلش مموری در واقع آرایه‌ای از سلول‌ها است که قابلیت ذخیره‌سازی یک یا چند بیت از داده‌های صفر و یک را دارد. هر سلول شامل چند Floating Gate Transistor است که شارژ الکتریکی را در خود نگه داری می‌کنند که در نهایت نشان دهنده نماد صفر و یا یک است.

SLC (Single-Level Cells) یک بیت را ذخیره سازی می‌کند. MLC (Multi-Level Cells) دو بیت را ذخیره سازی می‌کند، TLC (Ttriple-Level Cells) سه بیت و در نهایت QLC (Quad-Level Cells) چهار بیت را ذخیره سازی می‌کنند. با استفاده از واحد‌های ذخیره‌سازی بیت بیشتر، هزینه‌ها کاهش پیدا می‌کند.

این فلش برای دستگاه های مناسب است که فایل های حجیم، اغلب در آنها آپلود و جایگزین می شوند. پخش کننده های MP3، دوربین های دیجیتال و درایوهای فلش USB از فناوری NAND استفاده می کنند. فلش NAND داده ها را به صورت بلوک ذخیره می کند و برای ذخیره داده ها به مدارهای الکتریکی متکی است. هنگامی که برق از حافظه فلش NAND جدا می شود، یک metal-oxide نیمه رسانا، شارژ اضافی را برای سلول حافظه فراهم می کند و داده ها را حفظ می کند. metal-oxide نیمه رسانا که معمولاً استفاده می شود یک ترانزیستور floating-gate (FGT) است. ساختار FGT ها شبیه به گیت های منطقی NAND است.

سلول های حافظه NAND با دو نوع گیت کنترلی و گیت شناور ساخته می شوند. هر دو گیت به کنترل جریان داده کمک خواهند کرد و برای برنامه ریزی یک سلول، یک شارژ ولتاژ به گیت کنترل ارسال می شود.

عملکرد حافظه فلش NAND:

حافظه فلش نوع خاصی از تراشه حافظه خواندنی قابل برنامه ریزی (EEPROM) با قابلیت پاک کردن الکترونیکی است. مدار فلش، شبکه ای از ستون ها و ردیف ها را ایجاد می کند. هر تقاطع شبکه دو ترانزیستور را نگه می دارد که توسط یک لایه نازک اکسید از هم جدا شده اند. یکی از ترانزیستورها دروازه شناور و دیگری دروازه کنترل نامیده می شود. گیت کنترل، دروازه شناور را به ردیف مربوطه خود در شبکه متصل می کند.

تا زمانی که گیت کنترل این پیوند را فراهم می کند، سلول حافظه دارای مقدار دیجیتالی 1 است که به معنای پاک شدن بیت است. برای تغییر سلول به مقدار دیجیتال 0، باید فرآیندی به نام Fowler-Nordheim tunneling و در کل باید تونل زنی انجام شود که تونل زنی نحوه قرارگیری الکترون ها در دروازه شناور را تغییر می دهد.

یک ولتاژ سیگنال در امتداد خط ستون شبکه ارسال، وارد دروازه شناور می شود و شارژ دروازه شناور را به زمین تخلیه می کند. این تغییر باعث می شود که الکترون ها در سراسر لایه اکسید رانده شوند و بار روی لایه اکسید را تغییر می دهد که مانعی بین دروازه های شناور و کنترل ایجاد می کند.

از آنجایی که این تغییر بار را به زیر یک ولتاژ آستانه معین کاهش می دهد، مقدار سلول به عدد دیجیتال 0 تبدیل می شود. یک سلول فلش را می توان با اعمال شارژ با ولتاژ بالاتر پاک کرد و سلول فلش را به دیجیتال 1 بازگرداند. با اعمال شارژ ولتاژ بالاتر، تونل زنی را متوقف کرده و شارژ را به دروازه شناور برمی گرداند.

این فرآیند به ولتاژی نیاز دارد که توسط مدار کنترل فعال ارائه می شود. اما سلول هایی که فلش را تشکیل می دهند، پس از قطع برق خارجی به تراشه، حالت شارژ یا تخلیه خود را به طور نامحدود حفظ می کنند. این همان چیزی است که حافظه فلش NAND را غیرفرار می کند.

فرآیند شارژ و تونل زنی که در یک سلول فلش انجام می شود برای ترانزیستورها مخرب است و سلول فقط می تواند قبل از اینکه سلول شروع به خراب شدن و از کار افتادن کند به تعداد محدودی برنامه ریزی و پاک شود. که به این مفهوم حافظه فرسوده و یا پوسیده شده گفته می شود.

تاریخچه و تکامل حافظه فلش NAND:

تاریخچه فلش NAND در واقع به توسعه metal-oxide-semiconductor field-effect transistors (MOSFETs) برمی گردد. فناوری MOSFET در سال 1959 توسعه یافته و در سال 1967 MOSFET های دروازه شناور توسعه یافت. توسعه دهندگان این ترانزیستورهای اولیه متوجه شدند که این دستگاه ها می توانند وضعیت را بدون برق نگه دارند و استفاده از آنها را به عنوان سلول های حافظه دروازه شناور برای تراشه های حافظه فقط خواندنی قابل برنامه ریزی (PROM) پیشنهاد کردند که هم غیرفرار و هم قابل برنامه ریزی مجدد هستند.

بیش از تراشه های رام موجود این ترانزیستورها پایه و اساس دستگاه های پاک شدنی PROM (EPROM) و EEPROM را در دهه 1970 تشکیل دادند، اگرچه استفاده از آنها محدود بود.

طراحان توشیبا اولین کسانی بودند که گروه‌هایی از سلول‌های حافظه فلش را در بلوک‌ها یا گروه‌ها بازسازی کردند و مدار مورد نیاز برای پاک کردن سریع بلوک‌ها را اضافه کردند. فلش NOR در سال 1984 و فلش NAND در سال 1987 ارائه شد. توشیبا برخی از اولین دستگاه‌های فلش NAND را در سال 1987 تولید کرد، در حالی که اینتل دستگاه‌های فلش NOR را در سال 1988 تولید کرد. دستگاه‌های کارت حافظه قابل جابجایی مبتنی بر NAND، مانند SmartMedia، در اواسط دهه 1990 ظاهر شدند و شامل چندین تغییر از جمله MultiMediaCard و سایر عوامل بودند. کارت های قابل جابجایی، مانند miniSD و microSD، تکامل یافته و عملکرد بهتری را در فاکتورهای کوچکتر ارائه می دهند.

سازندگان در دهه‌های 2000 و 2010 پیشرفت‌هایی را در زمینه چگالی، عملکرد و قابلیت اطمینان حافظه‌های فلش NAND انجام دادند که از فناوری‌های نوظهور طراحی سلول مانند سلول چند سطحی (MLC) بهره بردند که دو بیت در هر سلول، سلول سه‌سطحی (TLC) را ذخیره می‌کرد. بیت در هر سلول و سلول چهار سطحی (QLC) که چهار بیت در هر سلول را ذخیره می کند. پیشرفت‌های بیشتر در فناوری سلول‌های حافظه، لایه‌هایی از سلول‌های حافظه را قادر می‌سازد تا در لایه‌هایی روی هم قرار گیرند تا ظرفیت ذخیره‌سازی فلش حتی بیشتر شود.

انواع حافظه فلش NAND:

انواع متداول ذخیره سازی فلش NAND شامل SLC، MLC، TLC، QLC و 3D NAND است. عاملی که آنها را از هم جدا می کند تعداد بیت ها در هر سلول است. هرچه بیت های بیشتری در هر سلول ذخیره شود، هزینه ذخیره سازی فلش NAND کمتر خواهد بود.

ـ SLC یا سلول های تک سطحی: در هر سلول یک بیت ذخیره می کند. SLC بالاترین استقامت را دارد اما همچنین گرانترین نوع حافظه فلش NAND است.

ـ MLC یا سلول های چند سطحی: دو بیت را در هر سلول ذخیره می کند. از آنجایی که چرخه های پاک کردن و نوشتن دو برابر بیشتر اتفاق می افتد، MLC در مقایسه با SLC استقامت کمتری دارد. با این حال، هزینه کمتری دارد. بسیاری از رایانه های شخصی از MLC استفاده می کنند.

ـ TLC یا سلول‌های سطح سه‌گانه: سه بیت در هر سلول ذخیره می‌کنند. بسیاری از محصولات سطح مصرف کننده از این استفاده می کنند زیرا ارزان تر است، هر چند عملکرد پایین تری دارد.

ـ QLC یا سلول های چهار سطحی: چهار بیت در هر سلول ذخیره می کند. QLC ها حتی استقامت کمتری دارند و عموماً هزینه کمتری دارند.

ـ NAND سه بعدی: NAND دو بعدی یا مسطح فقط یک لایه سلول حافظه دارد، در حالی که NAND سه بعدی سلول ها را روی هم قرار می دهد. سامسونگ از NAND سه بعدی به عنوان NAND عمودی یا V-NAND یاد می کند.

تفاوت میان NAND و V-NAND چیست؟

V-NAND و یا 3D V-NAND آخرین تکنولوژی در زمینه ساخت فلش مموری در دنیا است. در این تکنولوژی از سلول‌های NAND به صورت سطح دو وجهی استفاده می‌شود. این سلول‌ها به صورت عمودی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند که باعث شده از نماد V (Vertical یا عمودی) در نام این تکنولوژی استفاده شود.

با توجه به استفاده از ساختار عمودی سلول‌ها، SSD‌های ساخته شده با استفاده از این تکنولوژی حجم بالاتری دارند، مصرف برق آنها کمتر و در نهایت هزینه تولید آنها نیز کاهش پیدا کرده است. از دیگر ویژگی‌های V-NAND می‌توان به سرعت دو برابر و ماندگاری داده‌ها تا ده برابر اشاره کرد. سامسونگ اولین بار با استفاده از V-NAND توانست اولین SSD با حجم دو ترابایت در جهان را به نام Samsung 850 Pro را به بازار عرضه کند.

عدم وجود فلش NAND:

تقاضای بی وقفه ذخیره سازی داده ها و دستگاه های قابل حمل باعث کمبود تراشه های فلش NAND شده است. کمبود فلاش NAND در سال 2016 آغاز شد و تا سال 2021 ادامه داشت. کمبود تا حدی نتیجه تقاضا است، اما همچنین به این دلیل است که فروشندگان از تولید NAND 2 بعدی یا مسطح به فناوری NAND بسیار متراکم تر 3D تغییر می کنند. ساخت تراشه های NAND سه بعدی فرآیند پیچیده تری است.

امروزه، درایوهای حالت جامد (SSD) و گوشی‌های هوشمند، محرک‌های اصلی بازار فلش NAND هستند. بازار حافظه های فلش NAND تا سال 2020 به بیش از 46 میلیارد دلار رسید و انتظار می رود تا سال 2026 به بیش از 85 میلیارد دلار برسد.

تفاوت فلش NAND و فلش NOR:

دو نوع اصلی فلش، حافظه فلش NAND و NOR هستند که نام خود را از گیت های منطقی مربوط به خود می گیرند. حافظه فلش NAND در بلوک هایی که کوچکتر از دستگاه هستند نوشته و خوانده می شود، در حالی که حافظه فلش NOR به طور مستقل بایت ها را می خواند و می نویسد. موارد استفاده برای هر دو حافظه فلش NOR و NAND شامل لپ تاپ و کامپیوترهای های رومیزی، دوربین های دیجیتال و پخش کننده های صوتی؛ گوشی های هوشمند؛ بازی های ویدیویی؛ و الکترونیک علمی، صنعتی و پزشکی می باشد.

فلاش NAND زمان پاک کردن و نوشتن سریع‌تری نسبت به فلاش NOR ارائه می‌کند، در حالی که فناوری NAND چگالی بهتری را با هزینه کمتر برای هر بیت ارائه می‌کند. NAND همچنین تا 10 برابر NOR تحمل بیشتری را ارائه می دهد.

NAND جایگزین مناسبی برای ROM نیست زیرا دسترسی تصادفی در سطح بایت را ارائه نمی دهد، که معمولاً داده های ذخیره شده در ROM به آن نیاز دارند. حافظه NOR جایگزین خوبی برای درایوهای RAM و ROM است. NAND بیشتر با دستگاه های ذخیره سازی ثانویه مانند هارد دیسک مرتبط است. این باعث می شود فلش NAND برای ذخیره سازی انبوه، مانند SSD ها خوب باشد.

امروزه دنیای فناوری اطلاعات در بخش ذخیره سازی نیز با سرعت بسیار زیادی در حال پیشرفت است. اکنون کمتر کسی هست که با حافظه های SSD آشنایی نداشته باشد. حافظه هایی که آرام آرام جایگزین هارددیسک‌های مکانیکی می شوند و در آینده نزدیک مطمئناً آنها را از بازار خارج خواهند کرد.

عملکردحافظه های SSD مبتنی بر چرخش اجسام و حرکت اجزای داخلی آن نیست. در SSDها، اطلاعات به جای دیسک چرخان، در دریایی از فلش ناند (NAND) ذخیره می‌شوند. NANd خود از اجزایی ساخته شده است که ترانزیستورهای گیت شناور نامیده می‌شوند. برخلاف ترانزیستورهای استفاده شده در ساخت DRAM که باید هر ثانیه چندین بار رفرش شوند، فلش NAND به گونه‌ای طراحی شده است که حتی اگر منبع انرژی در دسترسش نباشد باز هم بتواند حالت شارژ خود را حفظ کند. همین امر موجب شده است که NAND را در دسته‌ی حافظه‌های غیر فرار (Non-volatile memory) دسته‌بندی کنند.

تکنولوژی NAND Flash در حدود ۱۰۰۰ برابر از دیسک‌های چرخان سریعتر و در مقابل DRAM در حدود ۱۰۰۰ برابر از NAND سریعتر است.

یک حافظه SSD از سه بخش اصلی تشکیل شده است:

ـ NAND Flash

ـ DDR Memory

ـ Controller

در بخش A دیتا ذخیره می شود و نیازی به برق برای حفظ داده ندارد. بخش B همان کش هارد است که برای حفظ داده ها نیاز به برق دارد. بخش C کنترولر نام دارد که به عنوان کانکتور اصلی بین هارد و کامپیوتر است و سیستم عامل (firmware) نیز بر روی آن نصب می شود.

معرفی تکنولوژی 3D NAND:

نسل جدید حافظه های ذخیره سازی در حقیقت یک معماری برای طراحی فلش‌های تجهیزات ذخیره‌سازی است که با عنوان فلش‌های NAND سه‌بعدی ( 3D Nand Flash) شناخته می‌شوند و شرکت‌هایی که در زمینه تولید چیپ‌های فلش فعالیت می‌کنند به توسعه ساختار فعلی فلش‌ها با استفاده از ساختار 3D Nand Flash روی آورده‌اند تا بتوانند به بهترین کارایی و پایین ترین قیمت در بازار رقابتی تجهیزات ذخیره‌سازی دست یابند.

در ساختار فلش‌های دو وجهی سلول‌ها در راستای محورهای X و Y کنار هم قرار می‌گیرند و بسته به اندازه فیزیکی سلول‌ها می‌تواند تا حجم محدودی از ذخیره‌سازی اطلاعات را پشتیبانی کند. در حالی که ساختار 3D Nand Flash لایه‌هایی از سلول‌ها روی هم قرار می‌گیرند و از راستای محور Z هم استفاده می‌شود و بدیهی است که حجم ذخیره‌سازی به صورت قابل توجهی افزایش می‌یابد. در کنار این ساختار فیزیکی از الگوریتم‌هایی نیز برای کاهش نرخ خطا و کاهش مصرف انرژی نیز استفاده شده تا کارایی بهینه‌ای را نیز از این معماری شاهد باشیم.

بزرگترین مزیت ساختار 3D Nand Flash ظرفیت بالای ذخیره‌سازی در آن‌ها در قیاس با سایز فیزیکی این نوع فلش است که باعث پایین آمدن قیمت تمام‌شده به ازای هر گیگابایت می‌شود. این افزایش ظرفیت می‌تواند نوید اس‌اس‌دی‌هایی با حجم بیش از 10 ترابایت در فرم‌فکتور 2.5 اینچی و یک اس‌اس‌دی 3.5 ترابایتی را در اندازه یک آدامس بادکنکی بدهد! از دیگر مزیت‌های ساختار 3D Nand Flash می‌توان به افزایش قابل توجه کارایی نسبت به ساختار دو وجهی اشاره کرد. این افزایش کارایی در سرعت خواندن/نوشتن و نیز بهبود سرعت دستیابی تصادفی در حالت 4K بسیار مشهود است. همچنین مصرف انرژی در حافظه‌هایی که بر اساس این تکنولوژی ساخته می‌شوند تا ۴۵ درصد کمتر است.

محدودیت ها و چالش های فلش NAND:

فن‌آوری‌های حافظه فلش مزایای بسیار زیادی را برای دستگاه‌های الکترونیکی مدرن فراهم کرده‌اند، از کارت‌های حافظه غیرفرار در دوربین‌ها تا SSD‌های کلاس سازمانی. اما علیرغم مزایا، فناوری‌های فلش مانند حافظه فلش NAND چندین محدودیت و چالش کلیدی را ارائه می‌کنند که بر عملکرد و قابلیت اطمینان تأثیر می‌گذارند، از جمله سایش، پاک کردن، تداخل و حساسیت.

ـ پاک کردن بلوکی:

در حافظه فلش هر یک از بیت‌ها جداگانه قابل برنامه‌نویسی یا خواندن می‌باشند، اما اگر بخواهیم یک بیت دلخواه را پاک کنیم کل بلوک پاک می‌شود؛ یعنی وقتی حتی تنها یک بیت صفر شده‌است برای یک کردن آن بیت باید کل بلوک را یک کنیم. حافظه فلش NOR، به ما قابلیت اجرای عملیات دوباره‌نویسی و پاک کردن، همراه با دسترسی تصادفی و دلخواه را نمی‌دهد.

ـ تحلیل حافظه:

حافظه فلش از تعداد محدودی حلقه نوشتن و پاک کردن پشتیبانی می‌کند. بیشتر فلش‌های در دسترس ما، به‌طور تضمینی قبل از تحلیل رفتن حافظه کیفیت آن را پایین می آورد، حدود ۱۰۰۰۰۰ حلقه نوشتن و پاک کردن را پوشش می‌دهند. برای کمتر کردن آثار این مشکل در بعضی از سیستم‌ها از روشی استفاده می‌شود که در آن با شمارش تعداد عملیات نوشتن و بازنگاری پویای بلوک‌ها جهت توزیع عملیات نوشتن در بین بخش‌های مختلف، باعث پایین آمدن سطح تحلیل حافظه می‌شویم.

ـ اختلال در خواندن:

اختلال در خواندن وقتی اتفاق می‌افتد که در طول عملیات خواندن یک بیت یا بیشتر تغییر کنند. اختلال در خواندن درون بلوکی که در حال خوانده شدن است، اما در صفحه یا صفحات دیگر که در حال خوانده شدن نیستند، اتفاق می‌افتد. اگر تعداد زیادی عملیات خواندن (حدود چند ۱۰۰۰۰۰ یا چند میلیون) قبل از انجام عملیات پاک کردن انجام دهیم، این اختلال ممکن است اتفاق بیفتد. بعد از وقوع این اختلال باید بلوکی را که اختلال در آن اتفاق افتاده‌است را پاک کنیم و دوباره داده‌ها را در آن بنویسیم.

تولید کنندگان حافظه فلش NAND:

طبق اطلاعات Mordor Intelligence، ارزش بازار حافظه های فلش NAND در سال 2020 بیش از 46 میلیارد دلار برآورد شده است و پیش بینی می شود تا سال 2026 از 85 میلیارد دلار فراتر رود.

انتظار می‌رود که این رشد ناشی از تقاضای دستگاه‌های رایانه‌ای مانند گوشی‌های هوشمند، کارت‌های حافظه، SSD و حتی پروژه‌های حافظه فشرده مانند هوش مصنوعی باشد. شش سازنده اصلی جهانی دستگاه های حافظه فلش NAND وجود دارد که عبارتند از:

ـ سامسونگ الکترونیک

ـ کیوکسیا

ـ شرکت وسترن دیجیتال (WD).

ـ فناوری میکرون

ـ SK Hynix

ـ اینتل

آینده حافظه فلش NAND:

حافظه فلش NAND به یکی از اجزای حیاتی دستگاه های موبایل مدرن تبدیل شده است. با افزایش این دستگاه ها و تلاش برای ارائه ویژگی ها و عملکردهای بیشتر، حجم بیشتری از حافظه فلش NAND برای رسیدگی به نیازهای رو به رشد کد و ذخیره سازی داده مورد نیاز خواهد بود.

هدف اصلی طراحی و تکامل حافظه فلش NAND این است که تراکم بیت‌های بیشتری را در تراشه‌های کوچک‌تر و با مشخصات پایین‌تر قرار دهد. سال های اخیر شاهد توسعه NAND چهار بعدی 128 لایه از SK Hynix بوده ایم. این به طور موثر امکان تولید دستگاه های ذخیره سازی NAND یک ترابایتی را با ضخامت بسته تراشه ای فقط 1 میلی متر که برای گوشی های هوشمند ایده آل هستند، فراهم می کند.

به طور مشابه، سامسونگ یک دستگاه V-NAND با بیش از 100 لایه تولید کرده است که عملکرد حافظه بهتری را به دلیل تأخیر کمتر و مصرف انرژی کمتر ارائه می دهد. این انگیزه های اساسی به سمت ظرفیت بیشتر و عملکرد برتر احتمالاً آینده دستگاه های NAND را شکل خواهد داد.

منبع : فلش مموری NAND چیست

مدل OSI چیست؟ تفاوت مدل OSI و TCP/IPو بررسی کامل

مدل OSI چیست؟

مدل OSI (Open Systems Interconnection Model) یک مدل مفهومی است که برای توصیف عملکردهای یک سیستم شبکه استفاده می شود. این مدل معماری سلسله مراتبی را تعریف می کند که به طور منطقی توابع مورد نیاز برای پشتیبانی از ارتباط سیستم به سیستم را تقسیم بندی می کند.

در مجموع هفت لایه وجود دارد که وظایف و عملکردهای خاصی را بر عهده دارند. این یک مدل مرجع است که نشان می دهد برنامه های مختلف چگونه در شبکه با یکدیگر صحبت می کنند و نقش مهمی در انتقال پیام بین سیستم ها دارد.

برای اولین بار در سال 1978 توسط مهندس نرم افزار و پیشگام فرانسوی، هوبرت زیمرمن، مدل OSI از بدو تأسیس در سال 1984 توسط همه شرکت های بزرگ کامپیوتر و مخابرات به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. متعلق به سازمان بین المللی استاندارد (ISO) است و شناسه آن ISO/IEC 7498–1 است.

چرا مدل OSI اهمیت دارد؟

اینترنت مبتنی بر OSI نیست ، بلکه بر اساس مدل ساده تر TCP/IP است. با این حال، مدل 7 لایه OSI هنوز به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا به تجسم و ارتباط نحوه عملکرد شبکه ها کمک می کند و به جداسازی و عیب یابی مشکلات شبکه کمک می کند. به عنوان مثال سیستم عامل ویندوز از یک شبکه معماری استفاده می کند که بر اساس مدل OSI شکل گرفته است و AppleTalk از این مدل برای ارائه استانداردهایی برای ایجاد و توسعه نرم افزار شبکه استفاده می کند.

هر لایه از مدل OSI کار خاصی را انجام می دهد و با لایه های بالا و پایین خود ارتباط برقرار می کند. حملات DDoS لایه های خاصی از اتصال شبکه را هدف قرار می دهد.

7 لایه مدل OSI چیست؟  

دستگاه های مختلفی در لایه های مدل OSI وجود دارد، مانند:

ـ Gateway (لایه Session)

ـ Firewall (لایه Transport)

ـ Router (لایه Network)

ـ Switch ،Bridge ،Access Point (لایه Data Link)

ـ Hub ها ، NIC ها و کابل ها (لایه Physical).

هفت لایه انتزاعی مدل OSI را می توان از بالا به پایین به شرح زیر تعریف کرد:

لایه هفتم ـ لایه Application(برنامه):

این تنها لایه ای است که مستقیماً با داده های کاربر تعامل دارد. برنامه های نرم افزاری مانند مرورگرهای وب و سرویس گیرندگان ایمیل برای ایجاد ارتباطات به لایه برنامه تکیه می کنند. این برنامه ها داده ها را تولید می کنند که باید از طریق شبکه منتقل شوند. این لایه همچنین به عنوان پنجره ای برای دسترسی سرویس های برنامه به شبکه و نمایش اطلاعات دریافتی به کاربر عمل می کند.

لایه Application در مدل OSI رابط کاربری را برای end user که از دستگاه متصل به شبکه استفاده می کند، فراهم می کند. هنگام استفاده از برنامه ای مانند ایمیل ، کاربر همه چیز را در این لایه می بیند. پروتکل های لایه Application شامل HTTP و همچنین SMTP است (پروتکل انتقال ایمیل ساده یکی از پروتکل هایی است که ارتباطات ایمیلی را قادر می سازد) همچنین POP3 و IMAP4 هستند.

لایه ششم ـ لایه Presentation (ارائه):

این لایه در درجه اول مسئول آماده سازی داده ها است تا بتواند توسط لایه Application استفاده شود. به عبارت دیگر، لایه 6 داده ها را برای مصرف برنامه ها قابل ارائه می کند. لایه Presentation وظیفه ترجمه، رمزگذاری و فشرده سازی داده ها را بر عهده دارد. دو وسیله ارتباطی که ارتباط برقرار می کنند ممکن است از روش های رمزگذاری متفاوتی استفاده کنند ، بنابراین لایه 6 مسئول ترجمه داده های ورودی به نحوی است که لایه اپلیکیشن دستگاه گیرنده می تواند درک کند.

اگر دستگاهها از طریق اتصال رمزگذاری شده ارتباط برقرار کنند، لایه 6 وظیفه افزودن رمزگذاری در انتهای فرستنده و همچنین رمزگشایی در انتهای گیرنده را دارد تا بتواند لایه اپلیکیشن را با داده های رمزگذاری نشده و قابل خواندن ارائه دهد.

در نهایت لایه Presentation همچنین فشرده سازی داده هایی است که از لایه اپلیکیشن قبل از تحویل به لایه 5 دریافت می کند. این امر تعداد بیت هایی که باید در شبکه منتقل شوند را کاهش می دهد.

لایه پنجم ـ لایه Session (جلسه):

لایه Session مکالمات بین برنامه ها را تنظیم، هماهنگ و خاتمه می دهد. خدمات آن شامل احراز هویت و اتصال مجدد پس از وقفه است. این لایه تعیین می کند که سیستم تا چه زمانی منتظر پاسخ برنامه دیگر می ماند. نمونه هایی از پروتکل های لایه Session شامل X.225 و Zone Information Protocol (ZIP) است.

وظایف لایه session عبارتند از:

ـ ایجاد، نگهداری و خاتمه جلسه: لایه به دو فرآیند، امکان ایجاد، استفاده و خاتمه اتصال را می دهد.

ـ همگام سازی: این لایه به یک فرایند اجازه می دهد تا نقاط بازرسی که به عنوان نقاط همگام سازی در نظر گرفته می شوند را به داده ها اضافه کند. این نقطه همگام سازی به شناسایی خطا کمک می کند تا داده ها مجدداً به طور صحیح همگام سازی شوند و از از دست رفتن داده ها جلوگیری شود.

ـ کنترل کننده گفتگو: لایه session به دو سیستم اجازه می دهد تا ارتباطات خود را به half-duplex یا full-duplex آغاز کنند.

لایه چهارم ـ لایه Transport (حمل و نقل):

این لایه حمل و نقل جایی است که جریان ترافیک از طریق لایه 3 شبکه مدیریت می شود تا اطمینان حاصل شود که تراکم تا حد ممکن وجود دارد و همچنین خطاها را بررسی می کند و با ارسال مجدد داده ها در صورت خرابی داده ها ، از کیفیت خدمات اطمینان حاصل می کند. داده های موجود در لایه حمل و نقل به عنوان Segment ها شناخته می شوند

در این لایه، روشهای رایج رمزگذاری و امنیت فایروال رخ می دهد. لایه حمل و نقل در مدل OSI بر دو پروتکل TCP (پروتکل کنترل انتقال) و UDP (پروتکل اطلاعات کاربر) متمرکز است. متخصصان صنعت TCP را به عنوان یک پروتکل قابل اعتماد یا اتصال گرا در نظر می گیرند.

پیامی که به گیرنده ارسال می شود SYN (همگام سازی) نامیده می شود. پس از دریافت آن پیام ، تأییدیه ای که به آن ACK گفته می شود ، پس فرستاده می شود. به این حالت همگام سازی و تصدیق (SYN-ACK) گفته می شود ، سپس تصدیق (ACK) توسط پیام رسان اصلی ارسال می شود. UDP در مدل OSI به عنوان یک پروتکل غیرقابل اعتماد یا بدون اتصال در نظر گرفته می شود و عمدتا در مواردی که مشکلی با سربار(Overloading) وجود دارد استفاده می شود.

لایه سوم ـ لایه Network (شبکه):

لایه شبکه در مدل OSI یک لایه مسیریابی است که قسمت های مربوط به مکالمه داده ها را هماهنگ می کند تا از انتقال فایل ها اطمینان حاصل شود. در حالی که لایه دوم نحوه انتقال داده های لایه فیزیکی را انجام می دهد ، این لایه این داده ها را برای اهداف انتقال و سرهم بندی سازماندهی می کند. تمام پروتکل های مسیریابی را مدیریت می کند و بهترین راه را برای انتقال داده ها از یک شبکه خاص به شبکه دیگر پیدا می کند.

لایه شبکه همچنین مسئول آدرس دهی منطقی است ، به عنوان مثال IPv4 و IPv6. روتر بر اساس اطلاعات آدرس های IP تصمیمات حمل و نقل را می گیرد و مسیریابی را انجام می دهند. لایه شبکه با استفاده از آدرس های منطقی مانند IP (پروتکل اینترنت) مقصد را پیدا می کند. آدرس IP فرستنده و گیرنده بر اساس لایه شبکه در هدر قرار می گیرد .در این لایه ، روترها جزء مهمی هستند که برای هدایت کامل اطلاعات به جایی که بین شبکه ها نیاز است استفاده می شود.

لایه دوم ـ لایه Data Link (پیوند داده):

لایه Data Link مسئول ارسال گره به گره پیام است. وظیفه اصلی این لایه این است که مطمئن شود انتقال داده از یک گره به گره دیگر در لایه فیزیکی عاری از خطا است. وقتی بسته ای وارد شبکه می شود ، وظیفه DLL است که آن را با استفاده از آدرس MAC آن به میزبان منتقل کند.

لایه Data Link به دو زیر لایه تقسیم می شود:

ـ Logical Link Control (LLC) کنترل پیوند منطقی

ـ Media Access Control (MAC) کنترل دسترسی به رسانه

بسته دریافتی از لایه شبکه بسته به اندازه فریم NIC (کارت رابط شبکه) به فریم ها تقسیم می شود. DLL همچنین آدرس MAC فرستنده و گیرنده را در هدر قرار می دهد. زیر لایه Logical Link Control (LLC) که پروتکل های شبکه را شناسایی می کند ، خطاها را بررسی می کند و فریم ها را همگام می کند

وظایف لایه 2 عبارتند از:

ـ Framing :Framing راهی را برای فرستنده فراهم می کند تا مجموعه ای از بیت های مهم را به گیرنده منتقل کند. این را می توان با اتصال الگوهای بیت ویژه به ابتدا و انتهای فریم انجام داد.

ـ آدرس دهی فیزیکی: پس از ایجاد فریم ، لایه Data Link آدرس های فیزیکی (آدرس MAC) فرستنده و/یا گیرنده را در هدر هر فریم اضافه می کند.

ـ کنترل خطا: 2 مکانیسم کنترل خطا را فراهم می کند که در آن فریم های آسیب دیده یا از دست رفته را تشخیص داده و مجدداً ارسال می کند.

ـ کنترل جریان: سرعت داده باید در هر دو طرف ثابت باشد در غیر این صورت ممکن است داده ها خراب شوند ، بنابراین کنترل جریان مقدار داده ای را که می تواند قبل از دریافت تاییدیه ارسال شود ، هماهنگ می کند.

ـ کنترل دسترسی: هنگامی که یک کانال ارتباطی واحد توسط چندین دستگاه به اشتراک گذاشته می شود ، زیر لایه MAC از لایه 2 به شما کمک می کند تعیین کنید کدام دستگاه در زمان معینی بر کانال کنترل دارد.

لایه اول ـ لایه Physical (فیزیکی):

پایین ترین لایه مدل مرجع OSI، لایه فیزیکی است این لایه مسئول ارتباط فیزیکی واقعی بین دستگاه ها است. لایه فیزیکی شامل اطلاعاتی به شکل بیت است. وظیفه انتقال بیت ها از یک گره به گره دیگر را بر عهده دارد. هنگام دریافت داده ها، این لایه سیگنال دریافت شده را دریافت کرده و آن را به 0 و 1 تبدیل می کند و آنها را به لایه Data Link ارسال می کند، که قاب را دوباره کنار هم قرار می دهد.

وظایف لایه فیزیکی عبارتند از:

ـ همگام سازی بیت: لایه فیزیکی با ارائه ساعت ، همگام سازی بیت ها را فراهم می کند. این ساعت هم فرستنده و هم گیرنده را کنترل می کند و بنابراین هماهنگ سازی را در سطح بیت فراهم می کند.

ـ کنترل نرخ بیت: لایه فیزیکی همچنین نرخ انتقال یعنی تعداد بیت های ارسال شده در ثانیه را مشخص می کند.

ـ توپولوژی فیزیکی: لایه فیزیکی نحوه چیدمان دستگاه ها/نود های مختلف را در یک شبکه مانند توپولوژی Bus ،star یا Mesh  را مشخص می کند.

ـ حالت انتقال: لایه فیزیکی همچنین نحوه جریان داده ها بین دو دستگاه متصل را مشخص می کند. حالت های مختلف انتقال امکان پذیر است: Simplex ،half-duplex و full-duplex.

دستگاههایی که ممکن است مربوط به این لایه باشند ، کابلهای اترنت هستند، زیرا اجزای لایه فیزیکی هستند و بیتها بر روی آنها حرکت می کنند ، همچنین کابل فیبر نوری برای ارسال دادهها و کارتهای رابط شبکه (NIC) در داخل سیستم ها که داده ها را رمزگذاری می کنند، به طوری که بتواند به سیم ارسال شود و داده ها را دریافت کند. در لایه فیزیکی دستگاه هایی مثل هاب، کابل کشی، repeater ها، آداپتورهای شبکه یا مودم ها را می یابید.

مدل TCP/IP چیست؟

مدل OSI که ما به آن نگاه کردیم فقط یک مدل مرجع/منطقی است. این سیستم برای توصیف عملکردهای سیستم ارتباطی با تقسیم روش ارتباطی به اجزای کوچکتر و ساده تر طراحی شده است. اما وقتی در مورد مدل TCP/IP صحبت می کنیم، این مدل توسط وزارت دفاع (DoD) در دهه 1960 طراحی و توسعه داده شد و بر اساس پروتکل های استاندارد است.

مخفف عبارت Transmission Control Protocol/Internet Protocol است. مدل TCP/IP یک نسخه مختصر از مدل OSI است. این مدل در تمام شبکه های کامپیوتری نظامی وزارت دفاع ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت. DEC ،IBM و AT&T اولین سازمانهای غول پیکر بودند که از TCP/IP استفاده کردند. در سال 1983 از آن به عنوان استاندارد پروتکل ARPANET استفاده شد.

تفاوت مدل OSI و TCP/IP:

برخلاف هفت لایه در مدل OSI، شامل چهار لایه است. لایه ها عبارتند از:

4ـ لایه Application

3ـ لایه Transport یا Host-to-Host

2ـ لایه Internet

1ـ لایه Network Access

شباهت های بین مدل OSI و مدل TCP/IP:

هر دو مدل شامل لایه های Application ،Transport ،Network و Data Link هستند. هر دو به ترتیب صعودی شماره گذاری می شوند، اما جهت آن بستگی به دریافت یا ارسال ترافیک دارد. فرآیند کپسوله سازی داده ها در مدل OSI یا مدل TCP/IP زمانی اتفاق می افتد که اطلاعات اضافی خاصی به مورد داده اضافه شود تا ویژگی های اضافی روی آن قرار گیرد.

لایه چهارم ـ لایه Application:

این لایه عملکردهای سه لایه اصلی مدل OSI را انجام می دهد: لایه Application ، Presentation و Session. وظیفه ارتباط گره به گره را بر عهده دارد و مشخصات رابط کاربر را کنترل می کند. برخی از پروتکل های موجود در این لایه عبارتند از: HTTP ،HTTPS ،FTP ،TFTP ،Telnet ،SSH ،SMTP ،SNMP،NTP،DNS،DHCP،NFS ،X Window ،LPD.

ـ HTTP و HTTP :HTTPS مخفف (Hypertext transfer protocol) پروتکل انتقال ابرمتن است. این شبکه جهانی وب برای مدیریت ارتباطات بین مرورگرها و سرورها استفاده می کند. HTTPS مخفف HTTP-Secure است. این ترکیبی از HTTP با SSL (Secure Socket Layer) است. در مواردی که مرورگر نیاز به پر کردن فرم ها، ورود به سیستم، احراز هویت و انجام تراکنش های بانکی دارد ، کارآمد است.

ـSSH :SSH مخفف کلمه Secure Shell است. این یک نرم افزار شبیه سازی پایانه مشابه Telnet است. دلیل ترجیح بیشتر SSH، توانایی آن در حفظ ارتباط رمزگذاری شده است. این پروتکل یک جلسه امن را از طریق اتصال TCP/IP ایجاد می کند. 

ـNTP :NTP مخفف Network Time Protocol است. برای همگام سازی ساعت های سیستم های ما با یک منبع زمان استاندارد استفاده می شود. در شرایطی مانند معاملات بانکی بسیار مفید است. شرایط زیر را بدون حضور NTP فرض کنید: فرض کنید شما یک معامله را انجام می دهید ، جایی که کامپیوتر شما ساعت 2:30 بعد از ظهر زمان را می خواند در حالی که سرور آن را در 2:28 بعد از ظهر ثبت می کند. در صورت عدم همگام سازی، سرور می تواند خراب شود.

ـSMTP :SMTP مخفف پروتکل Simple mail transfer است. این پروتکل از ایمیل پشتیبانی می کند که به عنوان یک پروتکل ساده انتقال نامه شناخته می شود. این پروتکل به شما کمک می کند تا داده ها را به آدرس ایمیل دیگری ارسال کنید.

ـSNMP :SNMP مخفف Simple Network Management Protocol است. این چارچوبی است که برای مدیریت دستگاه های موجود در اینترنت با استفاده از پروتکل TCP/IP استفاده می شود. جهت آشنایی بیشتر 

ـDNS :DNS مخفف عبارت Domain Name System است. آدرس IP که برای شناسایی اتصال میزبان به اینترنت به طور منحصر به فرد استفاده می شود. با این حال ، کاربران ترجیح می دهند به جای آدرس آن DNS از نام ها استفاده کنند. 

ـTELNET :TELNET مخفف Terminal Network است. ارتباط بین رایانه محلی و راه دور را برقرار می کند. این اتصال به گونه ای برقرار شد که می توانید سیستم محلی خود را در سیستم از راه دور شبیه سازی کنید. 

ـFTP :FTP مخفف File Transfer Protocol است. این پروتکل معمولاً برای انتقال فایلها از یک دستگاه به دستگاه دیگر استفاده می شود.

لایه سوم ـ لایه Transport یا Host-to-Host:

این لایه مشابه لایه transport مدل OSI است. وظیفه ارتباطات سرتاسری و تحویل داده ها بدون خطا را بر عهده دارد. لایه های بالا را از پیچیدگی داده ها محافظت می کند. دو پروتکل اصلی موجود در این لایه عبارتند از:

ـ Transmission Control Protocol (TCP): به این شناخته شده است بین سیستم های end user ارتباطی مطمئن و بدون خطا ارائه می دهد. توالی و تقسیم بندی داده ها را انجام می دهد. همچنین دارای ویژگی تصدیق است و جریان داده ها را از طریق مکانیسم کنترل جریان، کنترل می کند. این یک پروتکل بسیار موثر است اما به دلیل چنین ویژگی هایی سربار(overhead) زیادی دارد. افزایش سربار منجر به افزایش هزینه می شود.

ـ User Datagram Protocol (UDP): اما این پروتکل چنین ویژگی هایی را ارائه نمی دهد. اگر برنامه شما نیازی به حمل و نقل قابل اعتماد نداشته باشد، این پروتکل اجرایی است زیرا بسیار مقرون به صرفه است. برخلاف TCP، که پروتکل اتصال گرا(connection-oriented) است، UDP بدون اتصال (connection-less) است.

لایه دوم ـ لایه Internet:

این لایه موازی عملکردهای لایه Network OSI است. پروتکل هایی را که مسئول انتقال منطقی داده ها در کل شبکه هستند، تعریف می کند. پروتکل های اصلی موجود در این لایه عبارتند از:

ـIP: مخفف Internet Protocol است و وظیفه ارسال بسته ها از هاست مبدا به هاست مقصد را با مشاهده آدرس های IP در هدر های بسته بر عهده دارد. IP دارای 2 نسخه است: IPv4 و IPv6

IPv4 یکی از مواردی است که اکثر وب سایت ها در حال حاضر از آن استفاده می کنند. اما IPv6 در حال رشد است زیرا تعداد آدرس های IPv4 در مقایسه با تعداد کاربران محدود است.

ـICMP: مخفف Internet Control Message Protocol است. این برنامه در دیتاگرام های IP قرار دارد و مسئول ارائه اطلاعات در مورد مشکلات شبکه به هاست است.

ـARP: مخفف Address Resolution Protocol است. وظیفه آن یافتن آدرس MAC هاست از آدرس IP شناخته شده است. ARP دارای چندین نوع است: Reverse ARP, Proxy ARP,  Gratuitous ARPو Inverse ARP. 

لایه اول ـ لایه Network Access:

این لایه با ترکیب لایه Data Link و لایه Physical مدل OSI مطابقت دارد. به دنبال آدرس MAC است و پروتکل های موجود در این لایه امکان انتقال فیزیکی داده ها را فراهم می کند. ما فقط در مورد اینکه ARP یک پروتکل لایه اینترنت است صحبت کردیم، اما در مورد اعلام آن به عنوان پروتکل لایه اینترنت یا لایه Network Access اختلاف نظر وجود دارد. توصیف می شود که در لایه 3 قرار دارد و توسط پروتکل های لایه 2 محصور شده است.

نحوه انتقال داده از طریق مدل OSI:

برای اینکه داده ها توسط انسان از طریق یک دستگاه به دستگاه دیگر منتقل شود، باید از هفت لایه OSI در دستگاه ارسال کننده عبور کرده و همچنین از هفت لایه در سمت دریافت کننده نیز حرکت کنند.

به عنوان مثال: آقای x می خواهد به خانم y ایمیل ارسال کند. آقای x پیام خود را در یک برنامه ایمیل بر روی لپ تاپ خود می نویسد و سپس روی “ارسال” ضربه می زند. برنامه ایمیل او پیام ایمیل را به لایه Application منتقل می کند و این لایه پروتکل SMTP را انتخاب کرده و داده ها را به لایه Presentation منتقل می کند. سپس لایه Presentation داده ها را فشرده کرده و سپس به لایه session ارسال می کند که این لایه مکالمات بین برنامه ها را تنظیم، هماهنگ و خاتمه می دهد.

سپس داده ها به لایه Transport فرستاده شده و در لایه شبکه تقسیم می شوند ، و بعد از آن به لایه Data-Link ارسال شده که لایه Data Link مسئول ارسال گره به گره پیام است. سپس Data Link داده آن فریم ها را به لایه فیزیکی تحویل می دهد، که داده ها را به جریان بیتی 1 ثانیه و 0 ثانیه تبدیل کرده و از طریق یک رسانه فیزیکی مانند کابل ارسال می کند.

هنگامی که کامپیوتر خانم y جریان بیت را از طریق یک رسانه فیزیکی (مانند وای فای او) دریافت می کند ، داده ها از طریق یک سری لایه ها بر روی دستگاه او جریان می یابند ، اما به ترتیب مخالف. ابتدا لایه فیزیکی جریان بیت را از 1s و 0s به فریم هایی تبدیل می کند که به لایه Data link منتقل می شوند. سپس لایه Data link فریم ها را مجدداً به صورت بسته برای لایه شبکه جمع آوری می کند. سپس لایه شبکه بخش هایی از بسته های لایه را به بخش Transport منتقل می کند.

سپس داده ها به لایه session گیرنده منتقل می شوند ، که داده ها را به لایه Presentation منتقل می کند و سپس Presentation پایان می یابد. سپس لایه Presentation فشرده سازی را حذف کرده و داده های خام را به لایه Application منتقل می کند. سپس لایه Application داده های قابل خواندن توسط انسان را به نرم افزار ایمیل خانم y ارسال می کند، که به او امکان می دهد ایمیل آقای x را روی صفحه لپ تاپ خود بخواند.

منبع : مدل OSI چیست

چگونه سرویس پک hp را اپدیت کنیم

آپدیت سرویس پک hp:

ابتدا اول در رابطه با Firmware صحبت کنیم که اصلا چی هست؟ در واقع فریمور برنامه نرم ‌افزاری است که روی بورد سیستم یا کنترلر قرار دارد. Firmware مسئول رفتارهای سیستم هنگام روشن شدن آن است. در این مقاله قصد داریم نحوه ی اپدیت firmware های سرور hp را شرح دهیم:

شرکت hp هر چند وقت یکبار پکیج هایی را برای بروزرسانی firmware های سرور با نام service pack for proliant (SPP) ارائه می دهید که می توانید آن را از سایت HPE دانلود کنید. توجه داشته باشید که معمولاً ورژن هر SPP به صورت یک تاریخ نشان داده می شود که این تاریخ، زمان ارائه آن می باشد.

هر SPP می تواند شامل بسیاری از آپدیت ها برای بروزرسانی چند سرور باشد اما باید به این نکته توجه کرد که هرچه سرورها قدیمی تر شوند سهم آنها از این بروزرسانی کمتر خواهد شد. شما برای اینکه دستگاه خود را آپدیت کنید باید بدانید از کدام ورژن های ارائه شده استفاده کنید. بعضی از ورژن ها به صورت full هستند و تمامی ابزارها را آپدیت می کنند، اما در بعضی دیگر ممکن است لازم باشد شما ابزار ها را به صورت جدا آپدیت کنید.

Firmware چیست و چگونه کار میکند؟

Firmware یک برنامه نرم افزاری یا مجموعه دستورالعمل های برنامه ریزی شده روی یک دستگاه سخت افزاری است. این دستورالعمل های لازم برای نحوه ارتباط دستگاه با سخت افزار دیگر را ارائه می دهد. در واقع فریمور امکان کنترل کردن دستگاه را برای شما فراهم می کند.

اما چگونه می توان نرم افزار را بر روی سخت افزار برنامه ریزی کرد؟

سیستم عامل معمولاً در فلش ROM یک دستگاه سخت افزاری ذخیره می شود. در حالی که ROM “حافظه فقط خواندنی” است، ROM فلش را می توان پاک کرد و دوباره نوشت، زیرا در واقع نوعی حافظه فلش است.

می توان firmware را “نیمه دائمی” دانست زیرا در همان حالت باقی مانده است مگر اینکه توسط به روزرسانی، به روز شود. برای اینکه بتوانید با سیستم عامل جدید کار کنید شاید لازم باشد سیستم عامل برخی از دستگاه ها مانند هارد درایو ها و کارت های ویدیو، کارت های گرافیکی، کنترلر های RAID را به روز کنید. سازندگان درایو CD و DVD اغلب به روزرسانی سیستم عامل را در اختیار شما قرار می دهند که به درایوها امکان خواندن رسانه های سریعتر را می دهد. گاهی اوقات تولیدکنندگان به روزرسانی firmware را ارائه می دهند که به راحتی دستگاه های آنها کارایی بیشتری دارند.

SPP چیست؟

سرویس پک HP یا Service Pack for ProLiant یا SPP یکی از سیستم های ارائه شده توسط شرکت HPE است که برای بروزرسانی سرورهای Proliant استفاده میشود. مجموعه ای از فریمورها، درایورها و smart component هاست که از طریق ابزار sum در محیط شما اجرا می شود. SPP در واقع پکیجی از ISO است. این راهکار، از نرم افزار SUM به عنوان ابزار پیاده سازی استفاده می کند.

Smart Update Manager (SUM) چیست؟

Smart Update Manager (SUM) و Service Pack for ProLiant (SPP) با همدیگر ایجاد Hewlett Packard Enterprise Smart Update Technology می کنند، برای حل مشکل به روزرسانی های وقت گیر، گرانی قیمت و خطا.

SUM ابزاری نوآورانه برای به روز نگه داشتن سیستم عامل، درایورها و نرم افزار سیستم HPE ProLiant ، HPE Synergy ،HPE BladeSystem و HPE Moonshot زیرساخت ها و گزینه های مرتبط با آن است. سخت افزار نصب شده و نسخه های فعلی سیستم عامل، درایورها و نرم افزار سیستم را کشف می کند، یک توصیه به روز رسانی ارائه می دهد و به روزرسانی ها را به منظور کارآمد برای کاهش تأثیر بر عملیات اعمال می کند.

 رابط های مختلفی برای اعمال به روزرسانی ها فراهم می کند، بنابراین می توانید رابط متناسب با نیازهای خود را انتخاب کنید. سرورها را در حالت آفلاین یا آنلاین، به صورت محلی یا از راه دور از طریق مرورگر وب یا تعاملی یا خودکار به روز کنید.

ویژگی های کلیدی HPE SUM:

1. سهولت مدیریت سرور را افزایش می دهد: Smart Update Manager (SUM) اجازه می دهد تا تعمیر و نگهداری ادمین ها از طریق کنسولی که دارایGUI ، CLI یا تعاملی مبتنی بر مرورگر انجام شود، بنابراین زمان سفر کارکنان کاهش می یابد.
2. در ترکیب با Service Pack برای ProLiant (SPP)، یک راه حل کامل برای روشن و فعال نگه داشتن سیستم های HPE با جدیدترین سیستم عامل و درایورها ارائه می دهد.
3. ادغام های SUM با HPE OneView و HPE iLO Amplifier Pack اجازه می دهد سیستم عامل، درایور و نرم افزار سیستم را از داخل HPE OneView و HPE iLO Amplifier به روز کنید.
4. اطلاعات یکپارچه در مورد وابستگی ها، از جمله HPE Onboard Administrator و HPE Virtual Connect، براساس آزمایش گسترده هر Service Pack برای ProLiant (SPP)
5. ویژگی های استقرار از جمله گزارش های زنده که اطلاعات دقیق فرآیند به روزرسانی هدف را ارائه می دهند.
6. افزایش عملکرد، انعطاف پذیری و امنیت: (SUM) بدون نیاز به عوامل یا سایر نرم افزارهای نصب شده دائمی در گره های هدف فعالیت می کند.
7. عملکرد پایه شامل اعتبار سنجی، اختصاص خطوط اصلی در به روزرسانی هدایت شده، فیلتر پویا، فیلتر کردن با مدل سرور و امکان بارگیری خطوط اصلی از سرور
8. به روزرسانی های ضد دستکاری ارائه می دهد، زیرا به روزرسانی سیستم عامل فقط از طریق HPE iLO قابل دسترسی است و به صورت دیجیتالی معتبر است.
9. معماری بسیار کارآمد فناوری Smart Update به یک برنامه قدرتمند و در عین حال سبک با مقیاس پذیری عالی و همچنین مستقل و همچنین یکپارچه با HPE OneView ،HPE iLO Amplifier Pack و Intelligent Provening منجر می شود.
10. پشتیبانی گسترده از سیستم عامل آنلاین و به روزرسانی درایور، برای فعال شدن فقط به یک راه اندازی مجدد نیاز دارید که منجر به کاهش زمان خرابی می شود.
11. فهم و استفاده از اسناد با قالب و محتوای سازگار آسان است.

Smart Update (SUT) چیست؟

یکی دیگر از ابزار های بروزرسانی فریمور ها و درایو ها ی سرور hp در کنار sum است. ابزارهای Smart Update (SUT) یک افزونه SUM است که HPE OneView و سرورهای HPE iLO Amplifier Pack را قادر می سازد تا به صورت خودکار به روزرسانی ها را انجام دهند تا عملیات IT را کاهش دهند.

SUT یک ابزار سیستم عامل (OS) است که توانایی انجام آنلاین سیستم عامل و یا به روزرسانی درایور را از طریق شبکه مدیریت HPE iLO سرورها بدون نیاز به اعتبار سیستم عامل فراهم می کند. SUT از ویندوز، لینوکس (RedHat و VMware ESXi) پشتیبانی می کند.

HPE Smart Update Tools (HPE SUT) توانایی انجام هر دو سیستم عامل و به روزرسانی درایورهای سیستم عامل را بصورت آنلاین و بدون نیاز به داشتن مدارک در HPE OneView و بدون تخریب سرعت شبکه تولید فراهم می کند.

ویژگی های HPE Smart Update Tools:

1. سهولت مدیریت: HPE OneView و iLO Amplifier Pack را قادر می سازد تا به طور خودکار به روزرسانی ها را انجام دهد تا عملیات IT را کاهش دهد.
2. پشتیبانی از وابستگی و مدیریت توالی بین درایورها و سیستم عامل.
3. به روزرسانی ها با استفاده از SUT از طریق شبکه مدیریت HPE iLO بدون نیاز به اعتبار سیستم عامل انجام می شود.
4. زمان خرابی را کاهش می دهد: Smart Update Tools (SUT) تعداد راه اندازی مجدد مورد نیاز برای فعال سازی را محدود می کند.
5. به روزرسانی آنلاین برای نصب سریع و به روزرسانی در دسترس است.

ویدئو آموزشی Service Pack For Proliant (SPP):

در ادامه قصد داریم آموزش تصویری Service Pack Proliant را توضیح دهیم:

پس از دانلود ورژن SPP موردنظر خود به صورت فایل ISO باید ان را در فلش بوتیبل شده کپی کنید. توجه داشته باشید که گاهی اوقات لازم است برای نصب یک سری برنامه ها بر روی سرور ها و استوریج های hp از برنامه ی مخصوص سرور HP با نام USB Key Utility برای بوتیبل کردن فلش استفاده کنید.

USB Key Utility یک برنامه Windows است که محتوای Intelligent Provisioning یا SPP و سایر تصاویر CD یا DVD را در درایو فلش USB کپی می کند. پس از کپی کردن داده ها در درایو فلش USB، به جای استفاده از CD یا DVD ،Intelligent Provisioning یا SPP را از درایو فلش USB اجرا کنید. این فرایند در عملیات Headless-Server سودمند است. همچنین با اجازه دادن به کاربر برای بازیابی تصاویر خود از وب و سفارشی کردن آنها در صورت لزوم، ذخیره سازی، حمل و نقل و استفاده از مطالب را ساده می کند.

ابتدا باهم آموزش USB Key Utility را خواهیم دید:

1ـ ابتدا نرم افزار USB Key Utility را از سایت HP دانلود کنید.نرم افزار را اجرا و بر روی گزینه ی NEXT کلیک کنید.

2ـ در ادامه با قبول کردن شرایط و مقررات گزینه ی NEXT را زده و ادامه دهید.

3ـ در این مرحله با توجه به این که فلش دیسک ما بوتیبل است یا خیر یکی از گزینه ها را انتخاب می کنیم: گزینه ی اول برای زمانی است که فلش ما بوتیبل نشده است و گزینه ی دوم برای وقتی است که فلش ما بوتیبل شده است بهتر است همیشه گزینه ی اول را انتخاب کنیم تا درصورتی که از بوتیبل بودن فلش خود اطمینان نداریم این کار را مجدد انجام دهیم.

4ـ در این مرحله فایل مورد نظر را انتخاب می کنیم، گزینه ی اول برای مواردی که فایل انتخابی شما از روی CD یا DVD است، گزینه ی دوم انتخاب فایل ISO است این گزینه را انتخاب کرده و به مرحله ی بعد می رویم.

5ـ در اینجا نرم افزار هشدار میدهد که در صورت بوتیبل شدن فلش دیسک شما فرمت می شود و اطلاعات داخل ان پاک می شود OK می کنیم.

6ـ در مرحله ی اخر اطلاعات فایل ISO در داخل فلش بوتیبل شده کپی می شود. پس از پایان کار میتوانید فلش را جدا کرده و به سرور متصل کنید.

حال می توانیم Service Pack Proliant را برروی سرور نصب کنیم:

سرور را روشن یا ریستارت کرده و فلش را متصل می کنیم. پس از بوت شدن سرور با فلش تصویر زیر را مشاهده می کنیم.

1ـ با دو دستور مواجه می شویم:

ـ دستور اول بروزرسانی سرور به صورت اتوماتیک و دستور دوم بروزرسانی به صورت دستی است.

ـ گزینه ی دوم را انتخاب کرده و پیش می رویم.

2ـ اجازه می دهیم لود شود.

3ـ در این قسمت زبان موردنظر یعنی English را انتخاب می کنیم و گزینه ی accept را زده و next می کنیم.

4ـ در صفحه ی بعد دو گزینه داریم: سمت چپ (Firmware Update) و سمت راست (Smart Storage Administrator SSA).در برخی از ورژن های SPP ممکن است گزینه ی سومی به نام Insight Diagnose وجود داشته باشد که برای تست سخت افزار ها در اختیار کاربران قرار می گیرد.

5ـ Firmware Update را انتخاب می کنیم.

6ـ سه مرحله مشاهده می کنیم. بایداجازه دهیم مراحل یکی یکی طی شوند.

ـ مرحله 1 (inventory): در این مرحله کلیه سخت افزار ها بررسی می شوند تا مشخص شود کدام سخت افزار ها نیاز به بروزسانی دارند. اجازه میدهیم این مرحله کامل شود پس از اجرای کامل در پایین صفحه گزینه ی next فعال می شود. Next می کنیم.

ـ مرحله 2 (review): در این قسمت ما می توانیم لیستی از سخت افزار هایی که اپدیت انها در این SPP اورده شده است را مشاهده کنیم. در سمت راست installing version و available version یعنی نسخه ی فعلی و نسخه ی جدیدتر را مشاهده می کنیم، اگر سخت افزاری نیاز به اپدیت داشته باشد گزینه ی کنار ان فعال است. اما ما می توانیم هرکدام را که خواستیم فعال یا غیرفعال کنیم سپس در پایین صفحه گزینه ی deploy را می زنیم.

ـ مرحله 3 (Deployment): در این مرحله تمام بروزرسانی های که در مرحله ی قبل انتخاب کردیم انجام می شوند. این مرحله ممکن است کمی زمانبر باشد. پس از پایان دکمه ی Reboot را زده و اجازه میدهیم سرور ریستارت شود.

اکنون کار به اتمام رسیده وسرور ما اپدیت شده.

توجه داشته باشید در حالی که گزینه ی اول که اپدیت به صورت اتوماتیک است را انتخاب کنید، مستقیم به مرحله 3 می روید و سیستم به طور خودکار تمامی سخت افزارهای در دسترس را شناسایی کرده و اپدیت می کند.

منبع : نحوه به روز رسانی سرویس پک hp